Dag 2 Grobbendonk- Lier- Mechelen- Leuven- Waterloo- La Louvière 136 km in 6 uur en 23 min

Langs de culturele hoofdsteden van België.

Wat was het gisteravond gezellig door onze vriendelijke attente drukke gastheer Lorenz Boen. Deze blonde twintiger beweert dat hij de jongste wethouder in Vlaanderen is en wel in zijn Gemeente Grobbendonk. Lorenz is de zoon van een manege-houder met wel 90 paarden en zijn opa is nog steeds veehouder op het familiebedrijf, waar we vannacht mochten logeren.

We verblijven nu met 8 man in een stal, die omgebouwd is tot een vakantie-woning. Er zijn 2 toiletten met 2 lekkere douches, een goed geoutilleerde keuken met een eettafel voor 8 personen en daarnaast een zitkamer met lekkere stoelen. Boven zijn 3 slaapkamers met in totaal 8 bedden.

Helaas is op maandag hier het restaurant gesloten, maar Lorenz regelt voor ons 3 verschillende pasta maaltijden en 3 bakken met gezonde verse salades, die thuisbezorgd worden. Er is zoveel eten gebracht, dat de kippen er morgen nog de hele dag van kunnen nagenieten. Wat hebben we gisteravond heerlijk gezellig gegeten en gedronken van de drank uit onze eigen koelkast.

Vanmorgen is Lorenz voor ons bij de bakker geweest en hij komt aanzetten met 3 zakken met diverse broodjes, kaas, ham, rabarber jam en 2 thermoskannen met koffie. Daarna gaat hij in onze keuken eieren bakken met veel spek. Na het ontbijt staat er nog zoveel eten op tafel dat we vanmiddag nog een uitgebreide lunch aan over houden.

We vertrekken om 8.30 uur en doen de regenjasjes aan, want het spettert. Na 20 km fietsen we door Lier, alwaar onze eigen stadsgids Paul veel verhalen vertelt over de geschiedenis van deze stad. Gelukkig wordt het weer droog, als we over het jaagpad langs de rivier Nete naar Mechelen fietsen. Daar staat Sjef klaar met koffie bij de brug over de Dijle, want hij mag met onze volgwagen deze historische stad niet in.

Ik heb nog nooit zoveel historische gebouwen gezien in het kleine stadscentrum van Mechelen. Paul vertelt dat Mechelen in de 15 eeuw de belangrijkste stad  was in Noord Europa: zeg maar het huidige Straatsburg 

Het gaat echt regenen, als we langs het kanaal Leuven-Dijle fietsen. De telefoons moeten droog opgeborgen worden, anders kunnen we ze straks niet meer opladen. Daarom maak ik weinig foto’s van de mooie Sint Pieterskerk en het gotische stadhuis van Leuven.

De lunch is langs het snel stromende riviertje de Dijle, op een plek waar je over een glijbaan met een kajak makkelijk het riviertje op kan gaan. Op een vlonder maak ik in het water mijn sandalen bagger-vrij  en daar kan ik ook mijn regenjasje uitdoen, want de zon breekt hier door.

Naar Waterloo is het nog 30 km fietsen over een betonnen fietspad met veel gaten; erg gevaarlijk. De cola-stop is bij de grote gietijzeren Leeuw van Waterloo op een hoge heuvel, een herdenkingsmonument dat opgericht is na de overwinning van onze eigen koning Willem II op de Franse keizer Napoleon.

Vannacht slapen we in Hotel Tristar, in het centrum van La Louvière in Hotel Tristar. Naast ons hotel is het restaurant Dolce Vita en eten weer Italiaans. Als dessert nemen we veel ijs, want dat hebben we gisterenavond gemist.

Morgen hoort u meer van mij.

Verslag van dag 2 door Dirk

Na een uitstekende nachtrust, mede door het dragen van 2 oordoppen, dachten we om half acht te kunnen ontbijten. De jongste wethouder van Vlaanderen en tevens onze gastheer had beloofd broodjes, beleg en eieren met spek klaar te hebben. Helaas vergaat het Vlaamse politici net als die bij ons; veel beloven om het vervolgens niet waar te maken. In dit geval kwam het wel op zijn pootjes terecht, maar kon er eerst rond acht uur worden ontbeten.

Na het inpakken van de bus konden we nog redelijk op tijd op de fiets stappen. Helaas werd het tenue behoorlijk onzichtbaar door de diverse regenjasjes, want volgens de Belgische meteo zouden we voorlopig op de rand van een buiengebied rijden. Nu werd op de rand snel er midden in en waren we binnen de 10 km al dusdanig nat dat het water uit onze schoenen liep.

Het moet van doen hebben met de breedtegraad waar we ons bevonden, dezelfde waar we vorig jaar 8 dagen lang mochten genieten van Pluvius. Volgende keer maar zuidelijker starten om het noodlot niet weer te tarten.

De toeristische trekpleisters zaten vandaag in de ochtend. Lier, Mechelen en Leuven werden aangedaan en uitgebreid bekeken met de nodige uitleg van Paul, want we zijn gekend als notoir cultuurbarbaar. Toch hebben die oude gebouwen wel wat maar als je nat en koud bent is de waardering er voor misschien niet 100%.

Bij het nuttigen van de koffie was het bijna droog en de lunch werd onder grote bomen genoten en de zon brak door. Het lijf bleef nog lange tijd koud en het regenjasje kon voorlopig nog aanblijven. De rivier  Dijle hadden we in Leuven al gezien en die zouden we nog lange tijd volgen. Soms over gladde macadam paden en ook over de nodige kasseienstroken. Welgeteld, ik kan er 4 of 5 naast zitten, waren dat er 45 welke in totaal 66 km besloegen. Kortom we zijn klaar voor Parijs - Roubaix maar zullen dat feest vast en zeker aan ons voorbij laten gaan.

De slechte fietspaden, vooral langs de doorgaande wegen, deden de gemoedsrust geen goed. De gaten, sleuven en opstaande randen zijn van dien aard, dat je denkt dat er in het Belgische te weinig wegenbelasting wordt betaald, waardoor het onderhoud van het wegennet is verzaakt. De brandstofprijzen aan de pomp zijn echter zo laag, dat het tegenover Hollanders bijna misdadig is.

’s Middags kwam na het vele hemelwater ook Waterloo voorbij. Een hoge berg met daarop een standbeeld van een leeuw die de Fransen in de gaten houdt, laat ons even stilstaan bij de teloorgang van een kleine man met grootheidswaanzin. Blijkbaar zijn zulke personen van alle tijden.

De geplande stop bij Place de la Reine Astrid kwam te vervallen wegens genoeg cultuur en geschiedenis en haar leven en dood was ’s morgens al besproken. Dit scheelde toch weer 2 km fietsen. Dit tekort werd weer aangevuld met over een oud spoorlijntje te ver door te rijden. Hierdoor kwamen we op een doodlopende brug. Een doodlopende brug? Jazeker, kosten nog moeite waren gespaard voor de aanleg van een prachtige fietsbrug, welke aan de overkant nergens meer heen ging. Minimaal een kilometer omgereden, maar dan heb je ook niets.

Met nog 20 km te gaan reden we weer langs een gegraven kanaal, daar hebben ze er hier genoeg van, om na Nivelles (Nijvel, van de bende van) eindelijk La Louvière binnen te rijden en na een mooi eindigende dag het hotel te bereiken. Na een gezamenlijke toast op de goede afloop en een warme douche konden we ,op 800 meter lopen, in het centrum eten. We hebben het ons heerlijk laten smaken.

Onderweg kregen we nog een blijde tijding, maar daar over later meer. Morgen verlaten we België en gaan we de Franse wegen onveilig maken.

A demain.