Dag 9 Münster- Billerbeck- Südlohn- Zelhem- Dieren 136 km in 6.10 uur met 477 hoogtemeters

Het ontbijt was weer royaal in een hotel waar, volgens mij, veel congresgangers logeren. Om 7.30 uur was de ontbijtzaal namelijk al ruim gevuld met goed geklede veertigers. Ze converseren gezellig met elkaar en nemen ruim de tijd voor hun frühstück.

Om 8.15 uur is het vertreksein op weg naar het centrum van Münster. Hier is in 1648 vrede gesloten tussen Spanje en de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. Paul vertelt ons weer zijn verhaal voor het Stadhuis van Münster over de betekenis voor ons land. Frankrijk was tegen de Vrede van Münster en dus werd het verdrag bij onze oosterburen getekend.

Na elke buitenlandse fietsreis maak ik weer een boek over onze fietstocht. Ik had nog geen mooie foto van onze hele groep (met Sjef erbij) voor de omslag van het boek. Op mijn verzoek kwam Sjef met de volgwagen ook naar de Markt in het centrum. Gelukkig kon hij daar op dit vroege tijdstip nog even illegaal parkeren om zich bij ons te voegen. Een omstander werd gevraagd een foto te maken, maar ik niet tevreden over het resultaat. Het stadhuis is te groot en/of wij staan te klein op de foto van 16 x 9 formaat.

Niet getreurd, wij hebben zin in de voortzetting van onze 10-daagse fietsrondreis. De wind staat in de rug en de zon verschijnt laat in de ochtend door de laaghangende bewolking. We beklimmen de laatste heuvels van Duitsland, voordat we bij Winterswijk over de grens gaan. Na de grensovergang ziet het er in de Achterhoek ineens heel anders uit. In Duitsland zie je nog veel geoogste landbouwvelden, met hier en daar nog niet gemaaide mais. Bij ons in de Achterhoek zie je alleen maar grote strakke grasvelden zonder koeien en veel maisvelden. De boeren hier doen helaas weinig aan natuurbeheer, het landschap is erg saai. Ons Groene Hart in het West- Nederland heeft nog molens, sloten en ook nog koeien in het land lopen.

In Zelhem hebben we onze laatste stop vandaag en het is nog maar 15 uur. Dat is veel te vroeg om bij onze overnachtingsplaats in Dieren aan te komen. Nu hebben Paul en ik daar nog een nicht Elma wonen, hemelsbreed 300 meter vanaf de Veluwse Poort. Na telefonisch overleg met Elma zijn Paul en ik een uur later van harte welkom voor een kop koffie. Elma is dan net thuis na een fietstocht over de Veluwe, want ze viert vandaag  haar 44-jarig huwelijk met haar man Paul.

Terwijl Paul en ik gezellig taart eten in hun mooie tuin, wordt onze bagage naar het chalet in de Veluwse Poort  gezeuld. We slapen namelijk achter een groot sportcentrum aan de rand van een bos in 3 chalets. Met de auto kan je daar niet komen, dus hebben mijn sportvrienden onze bagage meegenomen in een bolderkar.

Helaas kunnen we in het Sportcentrum niet eten, ze hebben er hier alleen maar snacks. We hebben trek in een Chinese maaltijd, maar er is in Dieren alleen maar een afhaalchinees. Sjef en Cees A worden er om 19 uur op uit gestuurd om onze digitale bestelling op te halen. Op een houten bank met plastic bestek en kartonnen bordjes genieten we onder de bomen  van onze rijst-maaltijd. 

Daarna wordt er binnen voetbal gekeken en ik ben vroeg in slaap gevallen. Na mijn eerste slaap heb ik dit dagverslag gemaakt.

Verslag van Dirk Hazenoot 

Als je in Münster bent denk je natuurlijk aan het verdrag waardoor Nederland zelfstandig werd en ga je naar de plek waar dat werd ondertekend. Wij dus ook, voordat we als cultuurbarbaren worden weggezet. 

Voor het zover was eerst de auto inpakken en ontbijten zodat we rond 8:15 uur konden vertrekken. We worden geloof ik ongedurig nu we steeds dichter bij huis komen. De weersvoorspelling was super, de realiteit viel toch iets tegen, want de zon kon de laaghangende bewolking niet verdrijven de eerste uren. Pas bij de stop in Billerbeck bij de abdij van Gerleve werd het lekker. De noordoostenwind was ons in het voordeel en we konden lekker door rijden.

Het landschap en de huizen zijn hier anders dan de laatste dagen, moderner en vloeiender. Het begint al op Nederland te lijken, niet gek natuurlijk in het grensgebied. In Südlohn bij de plaatselijke sportvereniging was de laatste stop in Duitsland vlak voor de grens. De zon bleef schijnen en we zaten heerlijk. De auto begint al aardig leeg te raken en alles wat we nog in kunnen leveren aan statiegeld wordt weggebracht. We zijn klaar om Duitsland te verlaten en vliegen zonder grenscontrole bij Oeding Nederland binnen. Winterswijk en Aalten worden toegevoegd aan Nederlandse Gemeenten, waar ik volgens de site van Wielervrienden ben geweest. Morgen kan ik ook Scherpenzeel toevoegen.

We stoppen nog 1 keer in Zelhem alvorens de rit af te maken. Onze wegkapitein laat ons het laatste stuk alleen, want Paul gaat met broer Gert op familiebezoek, een nicht deze keer. Aan ons lot overgelaten gaan we, 3 man zonder navigatie en 1 met, de route afmaken. De Lange Juffer doet vermoeden dat we de laatste hoogtemeters van de dag voor ons kiezen krijgen. Paul en Gert niet, want die wijken af van de route en rijden de kortste weg,  terwijl de nicht in kwestie op slechts 300 meter van het hotel woont, de snoodaards.

Bij het hotel hebben we 3 Lodges geboekt. Een Lodge blijkt een kamer in een houten huisje, waarin zich 4 kamers bevinden. De bagage moet per bolderkar naar de Lodges gebracht worden, een stevig stukje lopen.  We claimen er 4 zodat alles in één keer overgebracht kan worden. Wij zitten in Ree. Cees A krijgt een VIP box als slaapplaats, zodat hij vanuit de hoogte naar voetbal kan kijken.

Na het douchen is er discussie over wat en waar gegeten kan worden. Het hotel valt af, want alleen snacks. De door de hotelier aanbevolen plaatselijke uitspanning valt af vanwege de menuprijzen. Dan naar de Chinees, maar die kampt met personeelsgebrek en doet alleen aan afhalen. Er wordt dan maar elektronisch besteld en betaald. Sjef en Cees A stappen in de auto om de bestelling op te halen. Aan de ter plekke aanwezige picknicktafel wordt de buit uitgepakt en de borden gevuld. Met plastic en houten bestek is het een beetje behelpen, maar smaakt het er niet minder om.

Het wordt door het stilzitten toch wat fris buiten dus gaat iedereen naar zijn kamer. De één kijkt nog tv (voetbal), de ander kijkt niet, want hij doet zijn ogen dicht. Morgen de laatste rit van deze reis, die we ook graag zonder kleerscheuren willen afwerken. Iets wat vandaag niet helemaal is gelukt. Tijdens een onverwachte en slecht zichtbare overgang van asfalt naar (rul) zand verloor Gert de macht over het stuur en tuimelde op de grond. Een smet op het blazoen en een deukje in zijn zelfvertrouwen. 

Gelukkig was het een val zonder erg, zoals onze zuiderburen zouden zeggen. Zijn humeur heeft er gelukkig niet onder geleden.