Dag 1 Noordwijk- Rotterdam- Lage Zwaluwe- Luyksgestel, 166 km in 7.04 uur, 620 hm

Bij Sportpark Lageweg in Noordwijk verzamelen 6 fietsers Cees Aanhane, Cees Spruyt, Cees van Zuylen, Dirk Hazenoot, Paul Cramer en ik (Gert Cramer) zich met onze begeleider Sjef Dubbeldeman. We worden uitgezwaaid door de dames Mijke Spruyt, Cora Cramer, Lies Hazenoot, Anke van Zuylen en Cleem Verweij.

Helaas heeft Cleem Verweij zich afgelopen week afgemeld, omdat zijn vrouw vandaag een zware rugoperatie moet ondergaan. Piet Groen gaat plotseling niet mee om “moverende” redenen. We gaan dus maar  met 7 man een fietstocht maken met 7 man (in plaats van met 9) naar en door Duitsland in 10 dagen. Het wordt een avontuur, want tijdens zo’n fietsreis gaan we weer van alles meemaken.

Voor mij is het al de 14e meerdaagse fietstocht naar het buitenland en gelukkig heb ik tot heden geen calamiteiten meegemaakt, waardoor een reis afgebroken moest worden. Wel wordt door mijn leeftijd de uitdaging steeds groter, want ik ben inmiddels 75 jaar geworden. De komende dagen gaan we 1350 km fietsen en 10.000 hoogtemeters overbruggen. In 2023 hebben we door de Benelux in 10 dagen dezelfde inspanningen verricht en dat hebben we allemaal goed doorstaan, dus ik ga er maar vanuit dat het dit jaar ook weer moet gaan lukken. Gelukkig heb ik grote sterke medefietsers om mij heen, dus veel kopwerk hoef ik niet te doen.

Ik heb alle hotels besproken en Paul heeft de routes tussen de 9 overnachtingen gemaakt. Cees S. heeft gisteren met hulp van Sjef mijn auto gevuld met proviand en drank voor onderweg. In de auto zit ook een koelkast, een tafel en 7 stoelen voor de koffie, lunch en cola-stops.  De meeste bagage hebben we in de dakkoffer gedaan, kortom we zijn er klaar voor en hebben er zin in.

De weerberichten zijn voor vandaag niet goed, want de herfst is gisteren al begonnen. Er zijn veel buien met hagel voorspeld, dus ik doe regenhoezen over mijn fietssandalen en heb lange mouwen en een extra wielershirt aangetrokken over mijn blauwe TFC fietskleding. Het vertrek wordt vertraagd, omdat het slot van de dakkoffer niet wil sluiten. Er komt veel teflonspray en gesleutel aan te pas, maar het lukt Dirk toch na een kwartier de koffer te sluiten.

De wind staat niet verkeerd, dus met een flink tempo wordt de achterstand ingehaald. Helaas krijgen we een flinke bui in Zoeterwoude en langs de Rotte over ons heen. De koffiestop langs de Kralingse Zoom is echter fantastisch in het zonnetje, wat een mooie dag. We passeren de Nieuwe Waterweg in Rotterdam, de Oude Maas bij Dordrecht en Hollands Diep bij Moerdijk. Helaas heeft Dirk daar zijn 1e lekke band, dus de tijdswinst is hier te teloor gegaan. Bij de jachthaven aan de Amer in Lage Zwaluwe heeft we een lekkere lunch met vers gekookte eieren, die vanmorgen nog door Mijke gekookt zijn. Bij Tilburg gaat het mis; we fietsen langs het 68 km lange Wilhelmina kanaal en het fietspad wordt  een zandpad op het moment dat de hemelsluizen open gaan. Het lijkt wel of we met de regenbui meefietsen, want er komt geen eind aan.

Met nog 35 km te gaan laten we de cola-stop vervallen, want na zo’n stop in de regen word je niet meer warm op de fiets.   In Eersel gaat het helemaal mis: ik rij lek door een stuk ijzerdraad. Bij een benzinepomp staat iedereen te bibberen van de kou, vooral Cees Z. en Cees S. kunnen niet meer sturen. Ik adviseer de mannen de laatste 10 km door te fietsen en vraag aan Dirk of hij mij wil helpen met de bandwissel. Mijn handen zijn zo koud, dat ik aan de kassière moet vragen of zij het schroefje van de binnenband wil losdraaien. Het is ongelooflijk maar Dirk heeft in no-time mijn band gewisseld en daar zal ik hem eeuwig dankbaar voor blijven.

Om 18 uur komen Dirk en ik  in het Hotel De Drie Linden in Luyksgestel aan. De andere mannen zijn nog maar net binnen en zitten aan een warme thee en koffie. Twee Cees-en hebben ernstige Parkinson symptomen, ze kunnen hun warme kopjes niet meer naar de mond brengen zonder te morsen. Het is ongelooflijk, maar we zitten om 19 uur met z’n allen aan het avondeten en zijn de kou en nattigheid alweer helemaal vergeten. We hebben veel plezier en het bier stroomt rijkelijk en we maken ons geen zorgen over het weer van morgen.

Verhaal van Dirk Hazenoot

Om 8:30 uur stond iedereen al te trappelen van ongeduld. Het eerste probleem deed zich voor nadat de tassen in de dakkoffer waren geladen. Deze wilde niet op slot. Goede raad was duur en Cleem, gekomen om uit te zwaaien, werd huiswaarts gestuurd voor sjorbanden. Cees A. verrichtte een wonder met een spuitbusje en het vrijmaken van de stang tussen de drie sluitingen en het slotje draaide als een sjarrel. Klaar om te vertrekken maar eerst natuurlijk nog een foto voor het album dat na afloop nog gemaakt zal worden.

Opvallend detail was dat er 5 achterspatborden werden gesignaleerd en mouwstukken en zelfs enkele jasjes en een paar beenstukken. Op naar Leiden gingen we, dwars door het centrum (Breestraat) naar Zoeterwoude alwaar een snelle stop noodzakelijk was om de regenjasjes aan te trekken. Het hoosde maar gelukkig duurde het maar even. Door naar de Rotte waar we werden opgezadeld met de eerste wegopbreking, er zouden er nog vele volgen. Dat heb je als er niet is voorgereden ;-)

Tijdens de eerste stop in het Kralingse Bos scheen de zon en konden de jasjes te drogen worden gehangen. De koffie van Cees S smaakte prima, de stroopwafel ook. Nadat de spullen waren opgeruimd kon de weg weer vervolgd worden. De klim naar de top van de Brienenoordbrug was een mooie voorbereiding voor later. Nog meer buien en zelfs met hagel werden ons deel. Bij de lunch scheen de zon weer. Sjef had een prima locatie geregeld op privé-terrein met toestemming van iemand, die daar niets over te zeggen had naar later bleek.

Lekker opgewarmd werd koers gezet naar Oosterhout waar het Wilhelminakanaal als leidraad voor de volgende 45 km dienst ging doen. Het werd weer nat en bij tijd en wijle waren er omleidingen (waar we ons niets van aantrokken). Dat we daardoor plotsklaps over een zandpad met kuilen en plassen moesten laveren en de regen aantrok tot stortvloed mocht de pret niet drukken.

Na Tilburg bij Biests stond Sjef (droog tot aan zijn laatste draad ons in de auto op te wachten voor de laatste tussenstop van de dag. We maakten er geen gebruik van want we waren van binnen en van buiten doorweekt en wilden zo snel mogelijk naar het hotel. Pech voor Sjef. Het bleef engelentranen plenzen en het was nog best een eindje. Dapper werd er doorgetrapt. maar bij menigeen sloeg de kou toe. Er werd gebibberd en het tempo zakte naar een aangepast niveau. Het hielp niet echt om sneller uit de misère verlost te worden.

Tot overmaat van ramp reed Gert ook nog lek in Eersel, pas de derde van de dag nadat ik ook al tot twee keer toe was getroffen. Na rijp beraad stuurde Gert de rest door en bleven hij en ik achter om zijn band te verwisselen. Gert was teruggegaan naar een schuilplek te weten: een benzinestation met koffieapparaat. Binnen werd de band gewisseld en Gert haalde koffie uit de automaat. Het leek wel slootwater, maar het was warm en dat maakte alles weer goed. Nog 10 kilometer voor de twee achterblijvers naar Luyksgestel als finishplaats,  waar de rest zich al binnen zat te laven aan warme dranken. Een dag met veel water waar we over of langs waren gereden of die van boven kwam, werd afgesloten met een warme douche en een diner van bouillon, schnitzel (we gaan naar Duitsland dus we moesten nog oefenen) en een ijstaartje. De kamers werden snel opgezocht om bij te komen van de ontberingen van de dag.

De voorspelling voor morgen is ‘s morgens droog en ‘s middags regen. We gaan het meemaken. Houdoe, bis Moin.