Dag 6 Chaumont- Langres- Dijon- Epernay sous Gevrey, 140 km in 6 uur en 50 min en 800 hm

Een dag met een “gecompliceerde afloop”

Gisteravond heerlijk gegeten in een Brasserie in het centrum van Chaumont. Er stonden veel traditionele gerechten op de kaart en ik koos, samen met Paul en Sjef, voor choucroute met worst en 3 verschillende soorten spek en crème brulée als nagerecht. Vanaf het restaurant was het wel 600 meter teruglopen en ik  ging daarna om 21.30 dodelijk vermoeid naar bed. Paul maakte mij om 7 uur wakker, zelden in mijn leven zo lang in één ruk geslapen.

Na een Frans ontbijt vertrokken we in herfstachtig weer, maar het is niet nat. In heel West Europa regent het, maar hier in Midden Frankrijk houden we het vandaag droog. Eerst nog in Chaumont een extra afdaling gemaakt om een spoorbrug uit 1855 te bewonderen over de rivier Suize. Duizenden arbeiders hebben met hulp van veel paarden hhier jaren aan gewerkt. De brug is 600 meter lang en 52 meter hoog en werd gebouwd om Parijs en Marseille per trein met elkaar te verbinden. We hebben genoten van het uitzicht, maar moesten wel weer uit het dal terugfietsen.

Tot aan Langres op 40 km volgden we weer het Canal, maar nu langs de Saône. Om de vestingstad Langres te bereiken moest 300 meter hoogteverschil overwonnen worden klimmen. Daar stond Sjef met de koffie klaar. Door de sterke tegenwind was ons gemiddelde maar 20 km/uur. Onderweg hadden we afgesproken niet meer over de wind te praten, dus werd er onderweg niet veel gepraat.

De lunch was op 72 km en de cola stop op 112 km gepland om alle tijd te hebben de mooie binnenstad van Dijon te bewonderen. Paul had een prachtige route door de mooie stad voor ons in petto. In de stad Dijon was er veel druk verkeer. Paul reed op kop en moest vaart minderen voor een langzaam rijdende auto. Tijdens het afremmen raakte Cees S met zijn voorwiel mijn achterwiel. Cees valt daardoor pardoes op zijn hoofd en linker zij. Omstanders belden meteen 112 en Cees werd met de ambulance afgevoerd naar de SEH van het Universiteit Ziekenhuis in Dijon.

Ik ben met Cees meegegaan naar het ziekenhuis. Uit voorzorg werden er foto’s gemaakt van zijn hoofd, bekken en linker schouder. Achteraf is de fietshelm zijn redding geweest, want hij heeft alleen maar een hersenschudding met een gebroken sleutelbeen.

Helaas duurden alle onderzoeken erg lang, want pas om 20 uur kregen we de verlossende gunstige uitslag, dat Cees er geen blijvend letsel aan overhoudt; hij mag mee naar huis. Helaas zit voor Cees S de fietsreis er op, want met een mitella kan je niet fietsen.

Mijn fietsvrienden zijn, na het ongeval, erg geschrokken doorgefietst naar de besproken Chambres d’ Hôtes in Epernay, 20 km verder. Ze zitten al aan de avondmaaltijd, als ik hen telefonisch het “geruststellende” nieuws meedeel. Sjef komt ons met de volgwagen ophalen en wij krijgen om 22 uur nog een opgewarmde maaltijd voorgeschoteld. Cees heeft gezonde trek en eet zijn hele bord met één hand smakelijk leeg, voor mij een prachtige afloop na zo'n spannende dag.

Morgenavond laat ik weten, hoe onze reis verder verloopt.

Verslag over dag 6 van Dirk

Je hebt goede dagen en helaas zijn er slechte dagen. Nu is een slechte dag op de fiets veelal te herleiden naar slechte benen of ander lichamelijk ongemak, maar soms is het ook van ernstiger aard.

Vandaag begonnen we met een afdaling, die naar al snel bleek, dat er ook weer geklommen moest worden, want we gingen een viaduct bekijken. Het was zeker de moeite van de klim waard. De bouwers hebben een meesterstuk neergezet, zeker als je het in het licht van die tijd bekijkt.

Nadat we de stad hadden verlaten keerden we terug op het fietspad naast het kanaal, dat de Champagne streek verbindt met Bourgondië. In tegenstelling tot gisteren een welkome start van een afwisselende fietsdag. We gingen richting bron van La Marne en vervolgden onze weg langs de Saône. Je ziet wij zijn niet éénkennig, waar het om stromen gaat.

De sfeer binnen de groep was opperbest en na goed overleg werd er nog beter voor elkaar gezorgd door een slimmere volgorde van renners, waarbij de sterken de net iets minder sterken goed uit de wind houden. Zeker op de hoogvlakten was de wind onze geduchte tegenstander.

Na enkele bezichtigingen was het nu de beurt aan het centrum van Dijon, maar dat pakte minder goed uit. Vrijdagmiddag om 16 uur bleek een slecht moment om met een groep fietsers het centrum te doorkruisen. Het was er namelijk ontzettend druk en toen ging het binnen onze groep mis met als gevolg een valpartij. Cees S moest worden opgehaald met een ambulance en werd naar het ziekenhuis overgebracht. Gelukkig ging onze lijfarts met hem mee, zodat hij met spoed kon worden onderzocht en later door onze volgwagen naar ons onderkomen mocht worden gebracht. Alle lof voor Sjef, die met een grote bus de stad doorkruiste alsof het hem geen moeite kostte.

In de besproken chambres d’hôtes was het goed toeven: de gastvrouw en gastheer schotelden voor de laatkomers alsnog een heerlijke warme maaltijd voor en ze waren zeer begaan met het lot van het slachtoffer. Door alle consternatie werden enkele stelletjes van elkaar gescheiden en kregen sommige onder ons er plotseling een verzorgende taak bij. Ik heb niemand horen klagen, want voor je fietsmaatjes sta je klaar, toch?

Zo gingen we met een naar gevoel (Cees S zeker) de nacht in.